Kamernet-dilemma’s van een masterstudent

Honderdtwintig euro voor maar liefst honderdvijf vierkante meter! Stiekem hoop je als kamerzoeker net op dat ene mazzeltje, dat mooie plekje voor een schappelijk prijsje. Ik ben deze dagen niet meer weg te slaan op de websites van Kamernet, Kamerhulp en Kamertje om een kamer te zoeken in Rotterdam, waar ik stage ga lopen bij NRC.

Goedkoop, maar dan moet ik vrouw zijn; Dichtbij, maar inschrijven is ‘niet oké’ volgens de verhuurder (lees: illegale onderverhuur?); Ideaal, maar pas vanaf januari. Toch lastig om aan een kamer te komen, ook nu het collegejaar al weer in volle gang is.

En wat als je wel reageert … wat vertel je dan van jezelf? Verhuurders vragen naar hobby’s, studie en persoonlijke kenmerken, maar je weet niet wat voor persoon ze willen hebben als huisgenoot: een stapper, een rustig iemand, een werkende student.

Je moet in ieder geval gezellig zijn, denk ik. Dat klinkt positief. Maar staat veel stappen synoniem voor gezellig? Dan val ik buiten de boot, want als stagiair ben ik veel op de werkvloer, dus minder staptijd.

Ik blijf reageren op de kamers die langskomen: groot of klein, dichtbij of ver weg. Helaas kun je niet zien hoeveel mensen reageren op een kamer. Zelf kreeg ik wel een beeld toen mijn huisgenoot mijn kamer op internet werd gezet. In twee uur ruim dertig (!) reacties.

Ik blijf hopen op dat mazzeltje, zoals de kamer van 120 euro voor 105 vierkante meter. Ik klikte door, en het mocht een nulletje meer zijn. Het was natuurlijk ook té mooi.

–

Als jullie nog tips/commentaar hebben over deze weblog, schiet gerust! Binnenkort komen er foto’s bij de berichten, en hoop ik nog frequenter te bloggen. Tijdens mijn stage wil ik jullie een kijkje bieden in de keuken die NRC heet. Veel leesplezier!

‘Interviewen met pen en kladblok is niet cool’

,,Wanneer worden we dan geïnterviewd?” vragen twee meisjes me als ik ze vragen stel over Natuursprong, een project van Jantje Beton, Staatsbosbeheer en Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen (NISB). Achter me draaien de camera’s van het NOS Jeugdjournaal (vanaf minuut 3:43), en ook de journalist van Omroep Brabant heeft een mooie microfoon mee.

En dan ik, voor een artikel in het Nederlands Dagblad, met kladblok en pen. Het is toch geen ‘echt’ interview als ik alleen maar meeschrijf, terwijl de kinderen uitgebreid vertellen over het spelen in het bos.

De jongeren zijn basisschoolleerlingen uit Breda, stadskinderen die steeds minder ruimte hebben om te spelen. En ook de televisie is een belangrijke concurrent, vertelt Dayenne L’abée van NISB.

Zouden ze alleen daarom liever voor de camera staan? Of vinden jongeren kranten gewoon niet cool – hip, tof, of wat voor modern woord ze hiervoor hebben? Papieren kranten krijgen het steeds lastiger, abonnees verdwijnen. Langzaam ontplooien er steeds meer audiovisuele initiatieven op de niewssites, want ik denk dat een nieuwsbedrijf op den duur niet meer alleen van print kan leven.

Als student journalistiek, met de specialisatie dagbladjournalistiek, zie ik me over enkele jaren al veelvuldig met een camera en microfoon op pad gaan; of zelfs al tijdens mijn stage bij NRC over een maand. In Groningen heb ik al een en ander geoefend, ik heb er in ieder geval zin in!

Terug naar het bos, naar de kinderen. Om 16 uur moesten ze allemaal weer terug naar huis, weer naar de stad met de te kleine speeltuintjes en de drukke wegen. Vlak voor ze de weggaan stapt een meisje van zeven naar mij toe: ,,Meneer, ik ben nog helemaal niet geïnterviewd.” Ze vertelde haar naam, en ik schreef haar antwoorden op een kladblokje.

Voor haar ‘echt’ genoeg.