Heerlijk schaatsen met dit winterweer

Met deze negatieve temperaturen krijg ik zin om te schaatsen, terwijl ik twee jaar geleden voor het laatst op het ijs had gestaan. Een avondje Kardinge.

Ik kan het me nog goed herinneren. Twee jaar terug op de Hulzense ijsbaan. Een dag was deze maar open, en die middag stond ik op het ijs. Schaatsen van mijn schoonvader aan en met veel goede wil.

Het aantal valpartijen was groter dan de hoeveelheid rondjes die ik heb geschaatst. Nu zou het toch echt beter moeten gaan. IJshockeyschaatsen aan in plaats van noren. Daar ging ik. Nog niet vloeiend, maar zonder vallen.

En zoals op de foto te zien is: in de baan van de snelle rijders (de tekst is niet helemaal goed leesbaar vanwege de hoge snelheden waarmee in de baan rond ging).

Alleen de snert ontbrak nog.

Een visje bestellen op mijn opa’s manier

’s Ochtends voordat mijn opa naar de markt gaat betaalt hij alvast voor zijn gebakken visjes die stipt tien voor twaalf klaarliggen bij de visboer. Rond twaalf uur is het vaak druk, vertelt mijn opa. En als ik dan binnenkom, zien ze mij en krijg ik mijn bestelling direct mee. Geen wachttijden.

Toen ik vanochtend bij mijn opa kwam, mankte hij. Ik dacht: laat ik ook eens op die manier een visje kopen, en iedereen uit de drukke rij te slim af zijn.

Om elf uur reken ik af, ook meteen voor de visjes van donderdag – voor mijn grootouders twee keer per week vis. Ik vermaak mezelf met het zoeken naar leuke boeken, een bezigheid die me nooit verveelt, want er zijn zoveel mooie boeken. Het is nog leuker als je net boekenbonnen hebt gekregen, zoals ik nu.

Om tien voor twaalf stap ik Dubbele Visser binnen, de zaak waar mijn opa altijd zijn lekkerbekjes haalt. De man achter de balie ziet me staan, en ik verlaat het pand eerder dan de mensen in de rij.

Dat er maar een wachtende was, geeft het toch een wrange nasmaak. Binnenkort nog eens proberen.

De zaak van Dubbele Visser in Rijssen

Weinig treinen, veel bladeren op weg naar NRC

Bladeren. Bladeren. Nog meer bladeren. Vanuit Rijssen met de trein naar Rotterdam Alexander voor een kennismaking met NRC, mijn stageplek. Bussen staan al klaar, want de treinen rijden niet.

De ‘Boembus’ (oud, beschilderd, en vooral gebruikt bij stappende jongeren op zaterdagavond) wordt ingezet om passagiers te vervoeren naar Deventer. Het past net, en als iedereen zit, stapt een NS-medewerker binnen: ,,Mensen die haast hebben, kunnen ook mee met de snelbus, dit is de stopbus.’’

Op drie mensen na zitten we allemaal in de touringbus. In Deventer zijn we een paar minuten te laat, de trein had niet even gewacht. Ongeveer half twee in de kantine van PCM in Rotterdam, vertraagd maar ruim op tijd. Heb genoten van heerlijke espresso.

Espresso voor NRC-kennismaking in de PCM-kantine

Helaas pas ’s avonds een blogje online. Ik heb nog niet zo’n mooi internetkaartje, en de netwerken in het PCM-gebouw wilden ook niet meewerken.

Een lange, multimediale verkiezingsnacht in VS

Marc Chavannes op Radio 1 via mijn telefoon en polls op CNN via grote schermen, terwijl de webpagina’s van New York Times zich laden op mijn mobieltje. Tijdens Election Night probeer ik in de Stadsschouwburg in Groningen de Amerikaanse verkiezingen op de voet te volgen.

McCain-kussen in Republikeinse suite

Election Night in Groningen

De Obama-pop in de Stadsschouwburg.

Met persconferenties, live-verbindingen met de VS, jazz, Boom Chicago – erg goed cabaret – en grote tv-schermen worden de presidentsverkiezingen in Amerika uitgebreid belicht. Ik probeer via een draadloos netwerk te bloggen, maar de verbinding is niet sterk genoeg.

Tegen drieën stap ik op de fiets naar huis. TV aan, laptop op schoot. Mijn huisgenoot dacht de uitslag ook live mee te maken, maar ze ligt al in bed. Net voordat de stemkantoren sluiten in de westelijke staten wordt bekend dat Virginia voor Obama is, een paar minuten later gevolgd door: Obama gekozen tot president.

De eerste zwarte president van Amerika is een feit. Het was een lange verkiezingsnacht, net vijf uur geweest. Ik moet denken aan een bekend protestlied tegen de Vietnam-oorlog, daar waar John McCain heeft gediend. Ik ga slapen, Welterusten Meneer de President.

4 november 2008: een belangrijke dag

Half elf: mijn hand trilt, ik leg hem neer op tafel. Het schiet niet op met de sudoku, want ik begin toch wel zenuwachtig te worden, wachtend op de uitslag, een erg belangrijke uitslag.

Mijn vriendin zou vanochtend haar laatste toets (een mondeling) kunnen hebben. Ik ben ook even naar Zwolle gegaan om hopelijk samen een feestje te vieren. Studenten in de hal praten over hun toetsen, die ze bijna allemaal niet gehaald hebben. Het gesprek met de docent is net geweest en met een tweede beoordelaar overlegt deze wat het cijfer wordt.

Mijn moment van spanning op 4 november zijn niet de verkiezingen in de VS – die ik zou ga volgen in de Stadsschouwburg in Groningen -, maar is de tijd die verstrijkt nadat mijn vriendin een gesprek heeft gehad.

De docent roept haar terug het zaaltje in. Ze lacht … en de deur gaat weer dicht. Iedere seconde daarna lijkt minder snel te verstrijken. Dan volgt de uitslag, deur weer open. Een vreugdekreet, gevolgd door een vrolijke hup.

Groningen wordt overstroomd met 6-vwo’ers

Drukte, studievoorlichting en vooral erg veel studenten – sommigen met pappa en mamma. In de achtste week van het collegejaar is het weer zover, alle middelbare-scholieren komen naar Groningen om een leuke studie te kiezen en – merkte ik van mijn broertje vorig jaar – even door de Herestraat te lopen.

Ik probeerde me door de Oude Kijk In ‘t Jatstraat (waar de Letterenfaculteit zich bevindt) en de Folkingestraat een weg te banen naar het station. Voor een impressie vanaf de fiets – met tas voorop het stuur – heb ik geprobeerd met mijn mobiele telefoon een filmpje te maken. Wat schokkerig, maar vooral druk. Ik heb mijn trein gelukkig nog gehaald.

’s Ochtends liep ik in het Harmoniegebouw waar Letteren- en Rechtenstudies voorlichting gaven. Ik praatte met een oud-studiegenoot van Communicatie- en Informatiewetenschappen. Ze studeert nu Fries erbij.

Met een vriend was ik op weg naar de bibliotheek om wat aan mijn scriptie te doen en ik moest nog een artikel afschrijven (maandag een langere versie in het Nederlands Dagblad). Terwijl ik met de Friezin praatte, keek hij wat rond naar alle voorlichtingsborden. Een van de organisatoren stapte op hem af: ,,Als je een vraag hebt, stel die gerust.” Mijn vriend vroeg zich af of hij er daadwerkelijk uitzag als een 6 vwo-scholier: ,,Ik studeer hier al vijf jaar.”