4 november 2008: een belangrijke dag

Half elf: mijn hand trilt, ik leg hem neer op tafel. Het schiet niet op met de sudoku, want ik begin toch wel zenuwachtig te worden, wachtend op de uitslag, een erg belangrijke uitslag.

Mijn vriendin zou vanochtend haar laatste toets (een mondeling) kunnen hebben. Ik ben ook even naar Zwolle gegaan om hopelijk samen een feestje te vieren. Studenten in de hal praten over hun toetsen, die ze bijna allemaal niet gehaald hebben. Het gesprek met de docent is net geweest en met een tweede beoordelaar overlegt deze wat het cijfer wordt.

Mijn moment van spanning op 4 november zijn niet de verkiezingen in de VS – die ik zou ga volgen in de Stadsschouwburg in Groningen -, maar is de tijd die verstrijkt nadat mijn vriendin een gesprek heeft gehad.

De docent roept haar terug het zaaltje in. Ze lacht … en de deur gaat weer dicht. Iedere seconde daarna lijkt minder snel te verstrijken. Dan volgt de uitslag, deur weer open. Een vreugdekreet, gevolgd door een vrolijke hup.