Een journalist die verder moet zonder koffie

Een waterlek teisterde vanochtende de NRC-redactie. Omdat ik vroeg was, had ik tussen acht en half negen nog net een espresso uit de automaat kunnen halen. Toen we het mailtje binnenkregen over de lekkage zei een collega: niet naar het toilet, ach, maar géén koffie!

Eneco wilde wel zo vriendelijk zijn om ons in hun gebouw te laten plassen. Iemand van het secretariaat stuurt even later een correctie, opdat we niet allemaal bij het verkeerde gebouw aankloppen. Want het gebouw waar we naar het toilet kunnen is toch niet aan de overkant van de onze, maar meteen links van het PCM-kantoor.

Zelf vandaag gewerkt aan een stuk over schaatsen op een natuurijsbaan. Maandag in de kou gestaan, maar daardoor sta ik dinsdag mooi op ‘de drie’. ’s Avonds zie het ook op internet staan, als opening van de binnenlandpagina. Leuk voor een stagiair.

Lekker warm hier, maar tijdelijk geen water

“De waterleiding aan de Dorpsstraat (even zijde) wordt voor een paar uurtjes afgesloten”, schalde het vanuit een busje dat voor mijn huis reed. Gebeurt wel vaker, zegt mijn huisbaas die naast mij staat. Het gemeentebusje rijdt snel verder om iedereen met een even huisnummer te waarschuwen.

Mijn huisbaas adviseert me om snel een emmer water te vullen; het kan goed van pas komen als je naar het toilet moet. De waterkoker ook maar vast gevuld, want ik kon natuurlijk niet weten hoe lang dit probleem ging duren.

Zo’n oproep schijnt wel vaker voor te komen. De meeste ‘even’ huizen liggen buitendijks, meteen aan de IJssel. Het afvalwater moet flink omhoog worden gepompt naar het rioleringsnet en mag natuurlijk niet de rivier in stromen. Waarschijnlijk ergens een probleem met een verstopping.

Ook twee uur na de oproep nog geen water. Met water uit de emmer spoel ik door. Een beetje behelpen, maar gelukkig is het wel lekker warm.

Strenge winter afsluiten met warme chocomelk

De klusjesman heeft het gedaan, heeft hij mij zelf gezegd. En daar ben ik hem zeer dankbaar voor.

Strenge winters kom ik ieder jaar weer tegen. Niet buiten, maar binnen, als ik gezellig bij mijn opa en oma zit. Kopje koffie en een koekje, en nog koekje. Vroeger was het pas koud in de winter, zegt mijn opa wel vaker. Gevolgd door tal van zelf uitgedokterde manieren om de kou tegen te gaan.

Gisteren moest ik daar weer aan denken. Na een drukke werkdag hoopte ik thuis te komen in een huis dat snel verwarmd is, zodat je ’s avonds heerlijk op je gemak een krantje kunt lezen.

IJzig koud was het toen ik mijn deur open deed. Binnentemperatuur: 10,5 graden Celsius; huisbaas niet thuis. Toch maar even een krantje openslaan aan de leestafel. NRC Handelsblad had een grote foto van een schaatser voorop. Het nam mijn koude gevoel allerminst weg, en de kop ‘Een ijzige tocht door graanhalmen’ deed ook al geen goed.

Vijf koude voetstappen naar het toilet. Van daar weer drie naar mijn bed. Nog even snel terug naar de tafel om een boek en de kranten te pakken. Om acht uur kroop ik al onder de dekens, lekker warm in mijn holletje.

Mijn hand maakte ’s ochtends als eerste kennis met de ijskou die nog steeds in mijn kamer was; de temperatuur was inmiddels nog verder gedaald. Een korte aanraking met de bovenkant van de dekens zorgde voor een rilling op mijn rug. Opnieuw drie koude voetstappen naar het toilet, naar de nog koudere wc-bril. De warme douche die ik wilde nemen, ging ook niet door. Alles was koud. Het shirt op de stoel. Mijn sjaal. Zelfs de knop van de thermostaat.

Gelukkig werkte de klusjesman vanmiddag in mijn kamer. Hij kwam om de keuken te verbouwen en zorgde meteen dat de cv het weer deed.

Nu zit ik in mijn kamertje met een warme kop chocolademelk met slagroom. De verwarming een paar graden hoger dan normaal. Even genieten.

Jan ter Harmsel
Deze column is ook verschenen op commotie.eu