NS willen in gesprek in stoptreintje naar A’dam

Het was koud en de metro had een flinke vertraging vanochtend. Nog net op tijd kan ik mijn treinkaartje kopen op Rotterdam Alexander. Het dubbeldekkertje komt al aangereden.

Als ik nog geen vijf minuten zit hoor ik door de omroepinstallatie dat er ‘mensen van de NS-directie aan boord zijn’ aan wie je ‘vragen kunt stellen’ en die met je ‘in gesprek willen gaan’. Zo gauw de ‘directieleden’ binnenkomen beginnen vaste reizigers op dit lijntje naar Amsterdam Centraal al over de extra vertraging sinds de nieuwe dienstregeling in december.

Ik denk: gelukkig heb ik een half uurtje speling ingebouwd in mijn reistijd. Dan ben ik met al die vertraging toch nog op tijd.

De reizigster tegenover mij baalt flink van de nieuwe tijden. Ze heeft iedere dag 20 minuten vertraging; niet genoeg voor een vergoeding, maar wel altijd te laat op haar werk. De NS-medewerkster beaamt deze problemen. Samen met haar collega loopt ze verder. Overal klachten over die nieuwe regeling. Overal tips hoe het beter kan. ‘De intercity krijgt altijd voorrang.’ En: ‘De aansluiting wacht nooit.’

Ik rijd vandaag voor de krant naar de rechtbank in Amsterdam. Overstappen in Duivendrecht. Dan uitstappen bij Zuid. Ik arriveer keurig op tijd. Zelfs de baliemedewerkers zitten nog niet op hun plek om me te helpen. Tjah, soms gaat het toch wel goed met de dienstregeling.

Plaatjes sparen, ruilen en dichtste bij de muur

“Heeft u ook voetbalplaatjes?” Een vraag die Renske, vervanger van Aaf bij nrc.next, kreeg van een klein jochie. Herkenbaar, ik hoor ze ook iedere keer. Eerst bij PLUS en nu bij Albert Heijn.

Ik merk ook dat ze steeds vaker worden teleurgesteld. Oude omaatjes, die zelf geen plaatjes meer in een album plakken, hebben kleinkinderen die al bij oma hebben geklaagd dat ze een vorige keer die onnozele kaartjes weg heeft gegeven aan een paar jochies die daar om vroegen.

Stiekem heb ik ook wel weer zin om zo’n boek vol te plakken. Dan moet ik weer denken aan de Panini-plaatjes die ik in de jaren negentig verzamelde. Boeken vol. Voor kapitalen aan zakgeld ingestoken. Bijna iedere gulden ging voor een groot deel op aan voetbalplaatjes. Maar niets was dan ook zo leuk om je boek steeds voller te zien worden.

Natuurlijk, het boek moet ook niet te snel vol om die anticlimax die Renske beschrijft te voorkomen. Je moet ergens voor naar school gaan. Zoveel mogelijk winnen met dichtste bij de muur, of met dat ‘zeldzame’ plaatje thuiskomen waarover bijna niemand beschikte. Daar deed je het voor.

Ik kreeg vorige week al een boek aangeboden. En plaatjes had ik ook al. Al vijf, ook het begin moet er zijn. Ik besloot toch maar niet op het aanlokkelijke verzamelen in te gaan. Mijn broertje ging ze misschien sparen. Hij mag mijn pakjes met plaatjes hebben. Maar hij krijgt ze wel geopend. Toch zelf nog even kijken of ik een ‘goed’ pakje heb. Met zilveren. Met zeldzame.

Lekker warm hier, maar tijdelijk geen water

“De waterleiding aan de Dorpsstraat (even zijde) wordt voor een paar uurtjes afgesloten”, schalde het vanuit een busje dat voor mijn huis reed. Gebeurt wel vaker, zegt mijn huisbaas die naast mij staat. Het gemeentebusje rijdt snel verder om iedereen met een even huisnummer te waarschuwen.

Mijn huisbaas adviseert me om snel een emmer water te vullen; het kan goed van pas komen als je naar het toilet moet. De waterkoker ook maar vast gevuld, want ik kon natuurlijk niet weten hoe lang dit probleem ging duren.

Zo’n oproep schijnt wel vaker voor te komen. De meeste ‘even’ huizen liggen buitendijks, meteen aan de IJssel. Het afvalwater moet flink omhoog worden gepompt naar het rioleringsnet en mag natuurlijk niet de rivier in stromen. Waarschijnlijk ergens een probleem met een verstopping.

Ook twee uur na de oproep nog geen water. Met water uit de emmer spoel ik door. Een beetje behelpen, maar gelukkig is het wel lekker warm.

Strenge winter afsluiten met warme chocomelk

De klusjesman heeft het gedaan, heeft hij mij zelf gezegd. En daar ben ik hem zeer dankbaar voor.

Strenge winters kom ik ieder jaar weer tegen. Niet buiten, maar binnen, als ik gezellig bij mijn opa en oma zit. Kopje koffie en een koekje, en nog koekje. Vroeger was het pas koud in de winter, zegt mijn opa wel vaker. Gevolgd door tal van zelf uitgedokterde manieren om de kou tegen te gaan.

Gisteren moest ik daar weer aan denken. Na een drukke werkdag hoopte ik thuis te komen in een huis dat snel verwarmd is, zodat je ’s avonds heerlijk op je gemak een krantje kunt lezen.

IJzig koud was het toen ik mijn deur open deed. Binnentemperatuur: 10,5 graden Celsius; huisbaas niet thuis. Toch maar even een krantje openslaan aan de leestafel. NRC Handelsblad had een grote foto van een schaatser voorop. Het nam mijn koude gevoel allerminst weg, en de kop ‘Een ijzige tocht door graanhalmen’ deed ook al geen goed.

Vijf koude voetstappen naar het toilet. Van daar weer drie naar mijn bed. Nog even snel terug naar de tafel om een boek en de kranten te pakken. Om acht uur kroop ik al onder de dekens, lekker warm in mijn holletje.

Mijn hand maakte ’s ochtends als eerste kennis met de ijskou die nog steeds in mijn kamer was; de temperatuur was inmiddels nog verder gedaald. Een korte aanraking met de bovenkant van de dekens zorgde voor een rilling op mijn rug. Opnieuw drie koude voetstappen naar het toilet, naar de nog koudere wc-bril. De warme douche die ik wilde nemen, ging ook niet door. Alles was koud. Het shirt op de stoel. Mijn sjaal. Zelfs de knop van de thermostaat.

Gelukkig werkte de klusjesman vanmiddag in mijn kamer. Hij kwam om de keuken te verbouwen en zorgde meteen dat de cv het weer deed.

Nu zit ik in mijn kamertje met een warme kop chocolademelk met slagroom. De verwarming een paar graden hoger dan normaal. Even genieten.

Jan ter Harmsel
Deze column is ook verschenen op commotie.eu