Met deze negatieve temperaturen krijg ik zin om te schaatsen, terwijl ik twee jaar geleden voor het laatst op het ijs had gestaan. Een avondje Kardinge.
Ik kan het me nog goed herinneren. Twee jaar terug op de Hulzense ijsbaan. Een dag was deze maar open, en die middag stond ik op het ijs. Schaatsen van mijn schoonvader aan en met veel goede wil.
Het aantal valpartijen was groter dan de hoeveelheid rondjes die ik heb geschaatst. Nu zou het toch echt beter moeten gaan. IJshockeyschaatsen aan in plaats van noren. Daar ging ik. Nog niet vloeiend, maar zonder vallen.
En zoals op de foto te zien is: in de baan van de snelle rijders (de tekst is niet helemaal goed leesbaar vanwege de hoge snelheden waarmee in de baan rond ging).
Alleen de snert ontbrak nog.
