Sleetje rijden met mijn neefjes en nichtjes

Op schaatsen heb ik dit jaar nog niet gestaan, maar vandaag ben ik al wel met mijn neefjes en nichtjes van heuveltjes in het bos afgegleden. Heerlijk!

Mijn neefjes die de heuvel afglijden tijdens de verjaardag van mijn nichtje.

Bij mijn neefje je op de slee, met vier sleeën aan elkaar vast (ik zie net dat het filmpje niet gedraaid is, graag even je hoofd schuin houden tot het probleem is opgelost; door de ondergaande zon is het ook wat donker).

Het kostte wel wat moeite om met mijn nette schoenen met gladde, leren zolen weer de heuvel op te komen. Vaak gevallen, maar je moet er wat voor over hebben als je lekker die heuvel af wilt glijden. Wat zijn jongere neefjes en nichtjes toch een goed excuus om ook weer op de slee te springen.

Een visje bestellen op mijn opa’s manier

’s Ochtends voordat mijn opa naar de markt gaat betaalt hij alvast voor zijn gebakken visjes die stipt tien voor twaalf klaarliggen bij de visboer. Rond twaalf uur is het vaak druk, vertelt mijn opa. En als ik dan binnenkom, zien ze mij en krijg ik mijn bestelling direct mee. Geen wachttijden.

Toen ik vanochtend bij mijn opa kwam, mankte hij. Ik dacht: laat ik ook eens op die manier een visje kopen, en iedereen uit de drukke rij te slim af zijn.

Om elf uur reken ik af, ook meteen voor de visjes van donderdag – voor mijn grootouders twee keer per week vis. Ik vermaak mezelf met het zoeken naar leuke boeken, een bezigheid die me nooit verveelt, want er zijn zoveel mooie boeken. Het is nog leuker als je net boekenbonnen hebt gekregen, zoals ik nu.

Om tien voor twaalf stap ik Dubbele Visser binnen, de zaak waar mijn opa altijd zijn lekkerbekjes haalt. De man achter de balie ziet me staan, en ik verlaat het pand eerder dan de mensen in de rij.

Dat er maar een wachtende was, geeft het toch een wrange nasmaak. Binnenkort nog eens proberen.

De zaak van Dubbele Visser in Rijssen