“Heeft u ook voetbalplaatjes?” Een vraag die Renske, vervanger van Aaf bij nrc.next, kreeg van een klein jochie. Herkenbaar, ik hoor ze ook iedere keer. Eerst bij PLUS en nu bij Albert Heijn.
Ik merk ook dat ze steeds vaker worden teleurgesteld. Oude omaatjes, die zelf geen plaatjes meer in een album plakken, hebben kleinkinderen die al bij oma hebben geklaagd dat ze een vorige keer die onnozele kaartjes weg heeft gegeven aan een paar jochies die daar om vroegen.
Stiekem heb ik ook wel weer zin om zo’n boek vol te plakken. Dan moet ik weer denken aan de Panini-plaatjes die ik in de jaren negentig verzamelde. Boeken vol. Voor kapitalen aan zakgeld ingestoken. Bijna iedere gulden ging voor een groot deel op aan voetbalplaatjes. Maar niets was dan ook zo leuk om je boek steeds voller te zien worden.
Natuurlijk, het boek moet ook niet te snel vol om die anticlimax die Renske beschrijft te voorkomen. Je moet ergens voor naar school gaan. Zoveel mogelijk winnen met dichtste bij de muur, of met dat ‘zeldzame’ plaatje thuiskomen waarover bijna niemand beschikte. Daar deed je het voor.
Ik kreeg vorige week al een boek aangeboden. En plaatjes had ik ook al. Al vijf, ook het begin moet er zijn. Ik besloot toch maar niet op het aanlokkelijke verzamelen in te gaan. Mijn broertje ging ze misschien sparen. Hij mag mijn pakjes met plaatjes hebben. Maar hij krijgt ze wel geopend. Toch zelf nog even kijken of ik een ‘goed’ pakje heb. Met zilveren. Met zeldzame.
