Sport is emotie. Niet alleen voor de fans, maar ook voor spelers, clubs en de sportjournalisten. Maar tijdens de Champions League-wedstrijden van afgelopen week vroeg ik me af journalisten zich soms niet te veel laten meeslepen door alle emoties, en of sommigen de spelregels wel kennen.

In de wedstrijd van Arsenal tegen Manchester United op dinsdag (uitslag: 1-3) haalde Fletcher van Manchester vlak voor het einde een doorgebroken speler neer. Penalty. Rood. Terechte beslissing. Maar volgens Jeroen Grueter, de NOS-commentator, moet je iemand geen rode kaart geven als hij daardoor de finale gaat missen. Dat zou toch zonde zijn voor die beste jongen. Zo’n mooie wedstrijd door de neus geboord.

Grueter komt na een paar herhalingen tot de conclusie dat het misschien zelfs geen vrije trap is, want de speler raakt de bal. Kent deze NOS-commentator de regels wel?

Als iemand erg onbesuisd inkomt en toch de bal speelt is dat een overtreding. In dit geval komt de speler niet grof in, maar hij raakt de bal wel zo licht dat deze binnen bereik van de aanvaller blijft. Vervolgens haalt hij met zijn sliding de (doorgebroken) aanvaller alsnog neer. Dat is ook gewoon rood hoor!

Niet de scheids maakt een beoordelingsfout. Juist niet. En vaak komen sportjournalisten met het argument dat een (rode) kaart “niet past bij het beeld van de wedstrijd”. Sorry hoor, dat gaat er bij mij niet in. In dit geval ging het niet om een smerige overtreding, maar als je iemand onrechtmatig een scoringskans ontneemt is dat gewoon rood.

Waarom zijn er anders regels, vraag ik me af. Voetballers zijn gewoon profs: ze kennen de belangen van zo’n wedstrijd, en ook zeker de gevolgen van een domme actie. Ze moeten zelf met die druk om kunnen gaan.

Vorige week vroeg een NOS-commentator zich al af of de scheids niet vaker moest fluiten tegen Chelsea-spelers, omdat zij ervoor zorgden dat Barcelona niet haar mooie spel kon laten zien. Waarom affluiten als ze hun tegenstander op de huid zitten, maar zonder overtreding te maken de bal afpakken?

Nu ben ik zelf als scheidsrechter misschien meer gefocust op de regels, maar ik denk dat er veel meer mensen zullen zijn die zich ergeren aan het commentaar van de sportverslaggevers tijdens de live-wedstrijden. Wat een gezwam soms.

Update: Manchester is in beroep gegaan tegen de rode kaart. Volgens de officiële site van de Engelse club beslist de UEFA maandag.

Het was koud en de metro had een flinke vertraging vanochtend. Nog net op tijd kan ik mijn treinkaartje kopen op Rotterdam Alexander. Het dubbeldekkertje komt al aangereden.

Als ik nog geen vijf minuten zit hoor ik door de omroepinstallatie dat er ‘mensen van de NS-directie aan boord zijn’ aan wie je ‘vragen kunt stellen’ en die met je ‘in gesprek willen gaan’. Zo gauw de ‘directieleden’ binnenkomen beginnen vaste reizigers op dit lijntje naar Amsterdam Centraal al over de extra vertraging sinds de nieuwe dienstregeling in december.

Ik denk: gelukkig heb ik een half uurtje speling ingebouwd in mijn reistijd. Dan ben ik met al die vertraging toch nog op tijd.

De reizigster tegenover mij baalt flink van de nieuwe tijden. Ze heeft iedere dag 20 minuten vertraging; niet genoeg voor een vergoeding, maar wel altijd te laat op haar werk. De NS-medewerkster beaamt deze problemen. Samen met haar collega loopt ze verder. Overal klachten over die nieuwe regeling. Overal tips hoe het beter kan. ‘De intercity krijgt altijd voorrang.’ En: ‘De aansluiting wacht nooit.’

Ik rijd vandaag voor de krant naar de rechtbank in Amsterdam. Overstappen in Duivendrecht. Dan uitstappen bij Zuid. Ik arriveer keurig op tijd. Zelfs de baliemedewerkers zitten nog niet op hun plek om me te helpen. Tjah, soms gaat het toch wel goed met de dienstregeling.

“Heeft u ook voetbalplaatjes?” Een vraag die Renske, vervanger van Aaf bij nrc.next, kreeg van een klein jochie. Herkenbaar, ik hoor ze ook iedere keer. Eerst bij PLUS en nu bij Albert Heijn.

Ik merk ook dat ze steeds vaker worden teleurgesteld. Oude omaatjes, die zelf geen plaatjes meer in een album plakken, hebben kleinkinderen die al bij oma hebben geklaagd dat ze een vorige keer die onnozele kaartjes weg heeft gegeven aan een paar jochies die daar om vroegen.

Stiekem heb ik ook wel weer zin om zo’n boek vol te plakken. Dan moet ik weer denken aan de Panini-plaatjes die ik in de jaren negentig verzamelde. Boeken vol. Voor kapitalen aan zakgeld ingestoken. Bijna iedere gulden ging voor een groot deel op aan voetbalplaatjes. Maar niets was dan ook zo leuk om je boek steeds voller te zien worden.

Natuurlijk, het boek moet ook niet te snel vol om die anticlimax die Renske beschrijft te voorkomen. Je moet ergens voor naar school gaan. Zoveel mogelijk winnen met dichtste bij de muur, of met dat ‘zeldzame’ plaatje thuiskomen waarover bijna niemand beschikte. Daar deed je het voor.

Ik kreeg vorige week al een boek aangeboden. En plaatjes had ik ook al. Al vijf, ook het begin moet er zijn. Ik besloot toch maar niet op het aanlokkelijke verzamelen in te gaan. Mijn broertje ging ze misschien sparen. Hij mag mijn pakjes met plaatjes hebben. Maar hij krijgt ze wel geopend. Toch zelf nog even kijken of ik een ‘goed’ pakje heb. Met zilveren. Met zeldzame.

Op schaatsen heb ik dit jaar nog niet gestaan, maar vandaag ben ik al wel met mijn neefjes en nichtjes van heuveltjes in het bos afgegleden. Heerlijk!

Mijn neefjes die de heuvel afglijden tijdens de verjaardag van mijn nichtje.

Bij mijn neefje je op de slee, met vier sleeën aan elkaar vast (ik zie net dat het filmpje niet gedraaid is, graag even je hoofd schuin houden tot het probleem is opgelost; door de ondergaande zon is het ook wat donker).

Het kostte wel wat moeite om met mijn nette schoenen met gladde, leren zolen weer de heuvel op te komen. Vaak gevallen, maar je moet er wat voor over hebben als je lekker die heuvel af wilt glijden. Wat zijn jongere neefjes en nichtjes toch een goed excuus om ook weer op de slee te springen.

Een waterlek teisterde vanochtende de NRC-redactie. Omdat ik vroeg was, had ik tussen acht en half negen nog net een espresso uit de automaat kunnen halen. Toen we het mailtje binnenkregen over de lekkage zei een collega: niet naar het toilet, ach, maar géén koffie!

Eneco wilde wel zo vriendelijk zijn om ons in hun gebouw te laten plassen. Iemand van het secretariaat stuurt even later een correctie, opdat we niet allemaal bij het verkeerde gebouw aankloppen. Want het gebouw waar we naar het toilet kunnen is toch niet aan de overkant van de onze, maar meteen links van het PCM-kantoor.

Zelf vandaag gewerkt aan een stuk over schaatsen op een natuurijsbaan. Maandag in de kou gestaan, maar daardoor sta ik dinsdag mooi op ‘de drie’. ’s Avonds zie het ook op internet staan, als opening van de binnenlandpagina. Leuk voor een stagiair.

“De waterleiding aan de Dorpsstraat (even zijde) wordt voor een paar uurtjes afgesloten”, schalde het vanuit een busje dat voor mijn huis reed. Gebeurt wel vaker, zegt mijn huisbaas die naast mij staat. Het gemeentebusje rijdt snel verder om iedereen met een even huisnummer te waarschuwen.

Mijn huisbaas adviseert me om snel een emmer water te vullen; het kan goed van pas komen als je naar het toilet moet. De waterkoker ook maar vast gevuld, want ik kon natuurlijk niet weten hoe lang dit probleem ging duren.

Zo’n oproep schijnt wel vaker voor te komen. De meeste ‘even’ huizen liggen buitendijks, meteen aan de IJssel. Het afvalwater moet flink omhoog worden gepompt naar het rioleringsnet en mag natuurlijk niet de rivier in stromen. Waarschijnlijk ergens een probleem met een verstopping.

Ook twee uur na de oproep nog geen water. Met water uit de emmer spoel ik door. Een beetje behelpen, maar gelukkig is het wel lekker warm.

De klusjesman heeft het gedaan, heeft hij mij zelf gezegd. En daar ben ik hem zeer dankbaar voor.

Strenge winters kom ik ieder jaar weer tegen. Niet buiten, maar binnen, als ik gezellig bij mijn opa en oma zit. Kopje koffie en een koekje, en nog koekje. Vroeger was het pas koud in de winter, zegt mijn opa wel vaker. Gevolgd door tal van zelf uitgedokterde manieren om de kou tegen te gaan.

Gisteren moest ik daar weer aan denken. Na een drukke werkdag hoopte ik thuis te komen in een huis dat snel verwarmd is, zodat je ’s avonds heerlijk op je gemak een krantje kunt lezen.

IJzig koud was het toen ik mijn deur open deed. Binnentemperatuur: 10,5 graden Celsius; huisbaas niet thuis. Toch maar even een krantje openslaan aan de leestafel. NRC Handelsblad had een grote foto van een schaatser voorop. Het nam mijn koude gevoel allerminst weg, en de kop ‘Een ijzige tocht door graanhalmen’ deed ook al geen goed.

Vijf koude voetstappen naar het toilet. Van daar weer drie naar mijn bed. Nog even snel terug naar de tafel om een boek en de kranten te pakken. Om acht uur kroop ik al onder de dekens, lekker warm in mijn holletje.

Mijn hand maakte ’s ochtends als eerste kennis met de ijskou die nog steeds in mijn kamer was; de temperatuur was inmiddels nog verder gedaald. Een korte aanraking met de bovenkant van de dekens zorgde voor een rilling op mijn rug. Opnieuw drie koude voetstappen naar het toilet, naar de nog koudere wc-bril. De warme douche die ik wilde nemen, ging ook niet door. Alles was koud. Het shirt op de stoel. Mijn sjaal. Zelfs de knop van de thermostaat.

Gelukkig werkte de klusjesman vanmiddag in mijn kamer. Hij kwam om de keuken te verbouwen en zorgde meteen dat de cv het weer deed.

Nu zit ik in mijn kamertje met een warme kop chocolademelk met slagroom. De verwarming een paar graden hoger dan normaal. Even genieten.

Jan ter Harmsel
Deze column is ook verschenen op commotie.eu

Met deze negatieve temperaturen krijg ik zin om te schaatsen, terwijl ik twee jaar geleden voor het laatst op het ijs had gestaan. Een avondje Kardinge.

Ik kan het me nog goed herinneren. Twee jaar terug op de Hulzense ijsbaan. Een dag was deze maar open, en die middag stond ik op het ijs. Schaatsen van mijn schoonvader aan en met veel goede wil.

Het aantal valpartijen was groter dan de hoeveelheid rondjes die ik heb geschaatst. Nu zou het toch echt beter moeten gaan. IJshockeyschaatsen aan in plaats van noren. Daar ging ik. Nog niet vloeiend, maar zonder vallen.

En zoals op de foto te zien is: in de baan van de snelle rijders (de tekst is niet helemaal goed leesbaar vanwege de hoge snelheden waarmee in de baan rond ging).

Alleen de snert ontbrak nog.

’s Ochtends voordat mijn opa naar de markt gaat betaalt hij alvast voor zijn gebakken visjes die stipt tien voor twaalf klaarliggen bij de visboer. Rond twaalf uur is het vaak druk, vertelt mijn opa. En als ik dan binnenkom, zien ze mij en krijg ik mijn bestelling direct mee. Geen wachttijden.

Toen ik vanochtend bij mijn opa kwam, mankte hij. Ik dacht: laat ik ook eens op die manier een visje kopen, en iedereen uit de drukke rij te slim af zijn.

Om elf uur reken ik af, ook meteen voor de visjes van donderdag – voor mijn grootouders twee keer per week vis. Ik vermaak mezelf met het zoeken naar leuke boeken, een bezigheid die me nooit verveelt, want er zijn zoveel mooie boeken. Het is nog leuker als je net boekenbonnen hebt gekregen, zoals ik nu.

Om tien voor twaalf stap ik Dubbele Visser binnen, de zaak waar mijn opa altijd zijn lekkerbekjes haalt. De man achter de balie ziet me staan, en ik verlaat het pand eerder dan de mensen in de rij.

Dat er maar een wachtende was, geeft het toch een wrange nasmaak. Binnenkort nog eens proberen.

De zaak van Dubbele Visser in Rijssen

Bladeren. Bladeren. Nog meer bladeren. Vanuit Rijssen met de trein naar Rotterdam Alexander voor een kennismaking met NRC, mijn stageplek. Bussen staan al klaar, want de treinen rijden niet.

De ‘Boembus’ (oud, beschilderd, en vooral gebruikt bij stappende jongeren op zaterdagavond) wordt ingezet om passagiers te vervoeren naar Deventer. Het past net, en als iedereen zit, stapt een NS-medewerker binnen: ,,Mensen die haast hebben, kunnen ook mee met de snelbus, dit is de stopbus.’’

Op drie mensen na zitten we allemaal in de touringbus. In Deventer zijn we een paar minuten te laat, de trein had niet even gewacht. Ongeveer half twee in de kantine van PCM in Rotterdam, vertraagd maar ruim op tijd. Heb genoten van heerlijke espresso.

Espresso voor NRC-kennismaking in de PCM-kantine

Helaas pas ’s avonds een blogje online. Ik heb nog niet zo’n mooi internetkaartje, en de netwerken in het PCM-gebouw wilden ook niet meewerken.