Een lange, multimediale verkiezingsnacht in VS

Marc Chavannes op Radio 1 via mijn telefoon en polls op CNN via grote schermen, terwijl de webpagina’s van New York Times zich laden op mijn mobieltje. Tijdens Election Night probeer ik in de Stadsschouwburg in Groningen de Amerikaanse verkiezingen op de voet te volgen.

McCain-kussen in Republikeinse suite

Election Night in Groningen

De Obama-pop in de Stadsschouwburg.

Met persconferenties, live-verbindingen met de VS, jazz, Boom Chicago – erg goed cabaret – en grote tv-schermen worden de presidentsverkiezingen in Amerika uitgebreid belicht. Ik probeer via een draadloos netwerk te bloggen, maar de verbinding is niet sterk genoeg.

Tegen drieën stap ik op de fiets naar huis. TV aan, laptop op schoot. Mijn huisgenoot dacht de uitslag ook live mee te maken, maar ze ligt al in bed. Net voordat de stemkantoren sluiten in de westelijke staten wordt bekend dat Virginia voor Obama is, een paar minuten later gevolgd door: Obama gekozen tot president.

De eerste zwarte president van Amerika is een feit. Het was een lange verkiezingsnacht, net vijf uur geweest. Ik moet denken aan een bekend protestlied tegen de Vietnam-oorlog, daar waar John McCain heeft gediend. Ik ga slapen, Welterusten Meneer de President.

4 november 2008: een belangrijke dag

Half elf: mijn hand trilt, ik leg hem neer op tafel. Het schiet niet op met de sudoku, want ik begin toch wel zenuwachtig te worden, wachtend op de uitslag, een erg belangrijke uitslag.

Mijn vriendin zou vanochtend haar laatste toets (een mondeling) kunnen hebben. Ik ben ook even naar Zwolle gegaan om hopelijk samen een feestje te vieren. Studenten in de hal praten over hun toetsen, die ze bijna allemaal niet gehaald hebben. Het gesprek met de docent is net geweest en met een tweede beoordelaar overlegt deze wat het cijfer wordt.

Mijn moment van spanning op 4 november zijn niet de verkiezingen in de VS – die ik zou ga volgen in de Stadsschouwburg in Groningen -, maar is de tijd die verstrijkt nadat mijn vriendin een gesprek heeft gehad.

De docent roept haar terug het zaaltje in. Ze lacht … en de deur gaat weer dicht. Iedere seconde daarna lijkt minder snel te verstrijken. Dan volgt de uitslag, deur weer open. Een vreugdekreet, gevolgd door een vrolijke hup.

Groningen wordt overstroomd met 6-vwo’ers

Drukte, studievoorlichting en vooral erg veel studenten – sommigen met pappa en mamma. In de achtste week van het collegejaar is het weer zover, alle middelbare-scholieren komen naar Groningen om een leuke studie te kiezen en – merkte ik van mijn broertje vorig jaar – even door de Herestraat te lopen.

Ik probeerde me door de Oude Kijk In ‘t Jatstraat (waar de Letterenfaculteit zich bevindt) en de Folkingestraat een weg te banen naar het station. Voor een impressie vanaf de fiets – met tas voorop het stuur – heb ik geprobeerd met mijn mobiele telefoon een filmpje te maken. Wat schokkerig, maar vooral druk. Ik heb mijn trein gelukkig nog gehaald.

’s Ochtends liep ik in het Harmoniegebouw waar Letteren- en Rechtenstudies voorlichting gaven. Ik praatte met een oud-studiegenoot van Communicatie- en Informatiewetenschappen. Ze studeert nu Fries erbij.

Met een vriend was ik op weg naar de bibliotheek om wat aan mijn scriptie te doen en ik moest nog een artikel afschrijven (maandag een langere versie in het Nederlands Dagblad). Terwijl ik met de Friezin praatte, keek hij wat rond naar alle voorlichtingsborden. Een van de organisatoren stapte op hem af: ,,Als je een vraag hebt, stel die gerust.” Mijn vriend vroeg zich af of hij er daadwerkelijk uitzag als een 6 vwo-scholier: ,,Ik studeer hier al vijf jaar.”

Kamernet-dilemma’s van een masterstudent

Honderdtwintig euro voor maar liefst honderdvijf vierkante meter! Stiekem hoop je als kamerzoeker net op dat ene mazzeltje, dat mooie plekje voor een schappelijk prijsje. Ik ben deze dagen niet meer weg te slaan op de websites van Kamernet, Kamerhulp en Kamertje om een kamer te zoeken in Rotterdam, waar ik stage ga lopen bij NRC.

Goedkoop, maar dan moet ik vrouw zijn; Dichtbij, maar inschrijven is ‘niet oké’ volgens de verhuurder (lees: illegale onderverhuur?); Ideaal, maar pas vanaf januari. Toch lastig om aan een kamer te komen, ook nu het collegejaar al weer in volle gang is.

En wat als je wel reageert … wat vertel je dan van jezelf? Verhuurders vragen naar hobby’s, studie en persoonlijke kenmerken, maar je weet niet wat voor persoon ze willen hebben als huisgenoot: een stapper, een rustig iemand, een werkende student.

Je moet in ieder geval gezellig zijn, denk ik. Dat klinkt positief. Maar staat veel stappen synoniem voor gezellig? Dan val ik buiten de boot, want als stagiair ben ik veel op de werkvloer, dus minder staptijd.

Ik blijf reageren op de kamers die langskomen: groot of klein, dichtbij of ver weg. Helaas kun je niet zien hoeveel mensen reageren op een kamer. Zelf kreeg ik wel een beeld toen mijn huisgenoot mijn kamer op internet werd gezet. In twee uur ruim dertig (!) reacties.

Ik blijf hopen op dat mazzeltje, zoals de kamer van 120 euro voor 105 vierkante meter. Ik klikte door, en het mocht een nulletje meer zijn. Het was natuurlijk ook té mooi.

–

Als jullie nog tips/commentaar hebben over deze weblog, schiet gerust! Binnenkort komen er foto’s bij de berichten, en hoop ik nog frequenter te bloggen. Tijdens mijn stage wil ik jullie een kijkje bieden in de keuken die NRC heet. Veel leesplezier!

‘Interviewen met pen en kladblok is niet cool’

,,Wanneer worden we dan geïnterviewd?” vragen twee meisjes me als ik ze vragen stel over Natuursprong, een project van Jantje Beton, Staatsbosbeheer en Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen (NISB). Achter me draaien de camera’s van het NOS Jeugdjournaal (vanaf minuut 3:43), en ook de journalist van Omroep Brabant heeft een mooie microfoon mee.

En dan ik, voor een artikel in het Nederlands Dagblad, met kladblok en pen. Het is toch geen ‘echt’ interview als ik alleen maar meeschrijf, terwijl de kinderen uitgebreid vertellen over het spelen in het bos.

De jongeren zijn basisschoolleerlingen uit Breda, stadskinderen die steeds minder ruimte hebben om te spelen. En ook de televisie is een belangrijke concurrent, vertelt Dayenne L’abée van NISB.

Zouden ze alleen daarom liever voor de camera staan? Of vinden jongeren kranten gewoon niet cool – hip, tof, of wat voor modern woord ze hiervoor hebben? Papieren kranten krijgen het steeds lastiger, abonnees verdwijnen. Langzaam ontplooien er steeds meer audiovisuele initiatieven op de niewssites, want ik denk dat een nieuwsbedrijf op den duur niet meer alleen van print kan leven.

Als student journalistiek, met de specialisatie dagbladjournalistiek, zie ik me over enkele jaren al veelvuldig met een camera en microfoon op pad gaan; of zelfs al tijdens mijn stage bij NRC over een maand. In Groningen heb ik al een en ander geoefend, ik heb er in ieder geval zin in!

Terug naar het bos, naar de kinderen. Om 16 uur moesten ze allemaal weer terug naar huis, weer naar de stad met de te kleine speeltuintjes en de drukke wegen. Vlak voor ze de weggaan stapt een meisje van zeven naar mij toe: ,,Meneer, ik ben nog helemaal niet geïnterviewd.” Ze vertelde haar naam, en ik schreef haar antwoorden op een kladblokje.

Voor haar ‘echt’ genoeg.

14 februari: Valentijnsdag!

Vandaag is het Valentijnsdag, de dag van de liefde! Vroeger stuurde een stille aanbidder iemand die hij leuk vond een klein presentje om zijn liefde voor hem/haar te laten blijken. Tegenwoordig is het een en al commercie. Alle winkels pakken groot uit met harten, kaarsen en natuurlijk de kaartjes.

Het Algemeen Dagblad opent de krant zelfs op de voorpagina met deze dag. En ook nrc-next besteedt aandacht aan Valentijnsdag. In ‘Zin’ bespreekt Paulien Cornelisse de ‘gevoelige woorden van de liefde’, opgestuurd via een briefkaart. Op de kaartjes staat: “Ik blinddoek al mijn vriendjes”, “Ik droom van jou” en een iemand verklapt zichzelf altijd een bos bloemen te sturen. Want dan wordt haar vriend jaloers.

Aan een kaartje moest ik tijdens het achtuurjournaal nog eens denken. Rechtsboven staat een groot hart, verder op de kaart nog drie kleinere hartjes. Linksonder staat een grote roos, drie kusjes sieren de kaart, met een kleintje naast een foto van Sacha de Boer. Op het kaartje staat: “Ook op 14 februari… zit ik om 20:00 klaar.”

Hij, of zij, zal wel een flinke kater hebben gehad: Philip Freriks ‘wenst u een prettige avond’.

De eerste dag van het leukste semester

Er was eens een ‘eerste dag van het leukste semester’… Marc Chavannes, professor bij de masteropleiding Journalistiek in Groningen, hield gisteren voor ons een praatje aan het begin van een nieuw semester. We waren goed bezig – altijd leuk om te horen – en we gaan dit half jaar nog beter worden.

’s Middags het eerste college voor Onderzoekscollege 3, over de invloed van de jaren zestig op de journalistiek. Het was lang, drie uur college met een kleine pauze van tien minuten. Maar ik ben nu wel weer (helemaal) op de hoogte van de verzuiling. Heb in ieder geval iets geleerd op de ‘eerste dag van het leukste semester’.

En de eerste winnaar is…

Mike Hukabee heeft als eerste gewonnen op Super Tuesday. Of was deze uitslag een belangrijke zege voor McCain, ook al had hij maar 1 procent van de stemmen? Door het winner-takes-all-principe kreeg de oud-senator van Arkansas (Huckabee) alle delegates. Hij won nipt in West-Virginia door de steun van McCain-aanhangers.

NRC Handelsblad schrijft op haar site: “Na de eerste ronde van stemmen, ging de kandidaat uit Massachusetts nog aan de leiding met 41 procent tegen 33 voor Huckabee en 15 procent voor McCain. Vlak voor de tweede en beslissende stemronde hadden aanhangers van McCain zich strategisch achter Huckabee geschaard en hem zo de winst bezorgd.”

Het trucje werkte, al was de marge erg klein: slechts 4 procent. Slim, geslepen en vooral gunstig voor McCain, want Romney loopt niets in.

—

NY Times meldde twintig minuten geleden de eerste uitslag bij de Democraten. Obama heeft Georgia gewonnen met ruim dertig procentpunt meer.

Later vannacht volgen de andere uitslagen op onder andere de site van de NY Times.

Super Monday

Vandaag jarig, 22 geworden. Hoera! De wekker ging al vroeg, want de deadline voor mijn feature moest uiteraard nog wel gehaald worden. Welke docent verzint deadlines om 10 uur in de morgen?

Deze week een rustig weekje wat de studie betreft. Volgende week maandag begint het nieuwe semester en nu mogen we uitrusten van het zware geblok voor T&G (Theorie en Geschiedenis van de Journalistiek). Donderdag nog even een kijkje nemen in de keuken van de journalistiek: ’s ochtends langs Elsevier en ´s middags bezoeken we de Telegraaf-redactie.

Morgen is ‘Super Tuesday’ in de VS, gaat spannend worden. De eerste exit polls zullen vast niet voor twaalven komen, wordt een lange dag! Vandaag nog maar eerst even een gebakje eten, het is niet voor niets Super Monday…